Մայիսի 5-ին`15:00-ին Սիրահարների այգում կկայանա արձակագիր, էսսեիստ Արամ Պաչյանի «Ցտեսություն, Ծիտ» վեպի շնորհանդեսը: Գիրքը լույս է ընծայել «Անտարես» գրահրատարակչությունը Հայաստանում առաջին գրական գործակալության հետ համագործակցությամբ:
«Ինչի մասին է կյանք անունով հայտնությունը. չգիտեմ: Ինչի մասին է տխրությունը, չարությունը, ցավը. չգիտեմ. ինչի մասին է Երկիր մոլորակի տարիքը, կաթով «Ամերիկանոն», կոզինախը, երջանկությունը Read the rest of this entry »
Երբ մեր պատուհանները փոխում էին,
տխրել էի, որ էլ չեմ լսի անձրևը, թռչուններին, շներին, տերևներին…
Ընկերացա լռության հետ:
Եվ հիմա, երբ պատուհանները փակ են
անձրևի, տերևի, թռչունների ձայները սկսում եմ հորինել …
Երկրորդ հարկի իմ պատուհանից
մարդիկ այնքան երջանիկ են երևում,
Անձրևի, արևի, ձյան տակ քայլող բոլոր մարդիկ
նույն դեմքն ունեն…
Դու էլ անցիր մեր փողոցով…
Լուսանկարը` Ֆեյսբուքյան օգտատեր Անկախ Հայաստանի
- Ո՞նց ես:
- Լավ, դո՞ւ:
- Լավ, հոգնած, լոմկա:
- Ինչո՞ւ:
- Հանրապետականները ինձ լոմկել են էսօր:
- Իա, ինչո՞ւ, բռնությո՞ւն են կիրառել:
- Չէ, գնացել էի մաֆիա խաղալու, Բերլուսկոնիի նկարն էր խփած պատին, ասի` խի եք իրան կպցրել, կարայիք Սերժինը կամ ասենք` Գարեգին 2-րդինը կպցնեիք
, թռան դեմքիս:
- Բայց խի՞, չպատասխանեցի՞ր:
- Չուզեցի մանրանամ: Հետո իրանք շատ էին, էդքանի տակից չէի կարա դուրս գայի, զատո պարզեցի, որ Սերժի կուլտ կա Հայաստանում ու ինքը իրանց համար սուրբ ա, պատկերացնո՞ւմ ես:
- 
- Լուրջ եմ ասում, իրանք ասին: Դրանից հետո էլ ի՞նչ ասեի, ես ուրիշի սրբերին չեմ կպնում:
Ի՞նչ սպասել պաշտոնական թողարկումից, օրաթերթերից, հեռուստատեսային կամ ռադիոհաղորդումներից: Վառ օրինակներից մեկը «Մայրքաղաք» հաղորդաշարն է, որ եթեր է հեռարձակվում «Արմնյուզ» հեռուստաընկերությամբ: Որքան էլ որ այն սուբյեկտիվ է, և դրանից դժվար է որևէ անաչառ և տեղեկություն սպասել, այնուամենայնիվ, շատերն են այն դիտում, չգիտեմ, լավատեսությամբ զինվելու, թե այն պարզ պատճառով, որ Երևանին առնչվող տեղեկության ծարավ ունեն:
Եվ ահա հաղորդման լավ լուրերից մեկը` մայրաքաղաքի ներառական դպրոցների մուտքերի մոտ թեքահարթակներ են կառուցվում: Ցուցադրվում են կադրեր, որոնցում մի ամրակազմ տղամարդ օգնում է աշակերտին սայկալով բարձրանալ թիվ 17 դպրոցի առջև կառուցված «թեքահարթակով»: Տղամարդը ուժերի մեծ լարումով հրում է սայլակը Read the rest of this entry »
- Զառ, էսօր գրակի ժամին ժամանակակից գրողներ էինք ուսումնասիրում ու ներկայացնում: Մարինե Պետրոսյանն էր էսօրվա մեր թեման: Մեր դասատուն ասում ա` ինչ լավ ա ինքը ամուսնացած չի ժառանգ չի թողի)))) Վաղը դու ու Նշանն եք թիրախի տակ:
Մեր դասարանում ասում ես` Մարինե Պետրոսյան, խփում են կոշիկով դեմքիդ: Չորեքշաբթի որ գամ, ցույց կտամ քաառասուն համարը դեմքիս վրայի:
Ասում ա կարելի ա ա-էրով գրել, բայց սիրուն ու նուրբ, իմաստալից, ոչ թե Մարինեի պես: Ապրի Կարեն Անտաշյանը: Իրան հավանել ա Read the rest of this entry »
«Հոգեկան առողջության խնդիրներ ունեցող անձանց և նրանց ընտանիքների անդամների հանդեպ խարանի և խտրականության նվազեցման խթանում» խորագրով
Սեդա Ղազարյանի Հիշատակի հիմնադրամը հայտարարում է լրագրողական մրցույթ “Հոգեկան առողջության խնդիրներ ունեցող անձանց և նրանց ընտանիքների անդամների հանդեպ խարանի և խտրականության նվազեցման խթանում” խորագրով:
Մրցույթին կարող են մասնակցել հեռուստատեսային, ռադիո և տպագիր ու էլեկտրոնային /օրաթերթ, շաբաթաթերթ, ամսագիր և այլն/ ԶԼՄ-ների ներակայցուցիչներ:
Մրցույթի շրջանակներում սահմանված է երեք մրցանակային կարգ, յուրաքանչյուր կարգում սահմանված է երեք դրամական մրցանակ ՝
ա/ հեռուստանյութեր
բ/տպագիր և էլեկտրոնային հոդվածներ
գ/ ռադիոռեպորտաժներ: Read the rest of this entry »
Մի զորամասի շրջակայքում
Խորհուրդներ աղջիկներին.
Հրանտ Դինքի դուստրը` Սարե Դինքը
Մաս 3. Դինքի քաղաքը
Եթե հիշում եք, Ստամբուլ կատած իմ վերջին այցից հետո նյութերի շարք պատրաստեցի: Անցած տարի սեպտեմբերին էր, երբ հարցազրույց վերցրեցի նաև ինձ մտերիմ մի մարդուց, ով հինգ տարի առաջ ամուսնանալով պոլսահայի հետ, մեկնել է Ստամբուլ և այժմ ընտանիքով բնակվում է Թուրքիայում: Չգիտես ինչու հարցազրույցը չէի հրապարակում: Այսօր հասկացա, որ հունվարի 19-ին էի սպասում…
Այսօր Հրանտ Դինքի մահվան օրն է: Թեև մեզանից շատերը Դինքի մասին իմացան նրա հեռանալուց հետո միայն, բայց դեռևս շատ քչերն են ճանաչում այն միջավայրը, որտեղ ապրում էր նա… Read the rest of this entry »
Փոքր եմ: Ասեղնագործում ենք տատիս հետ.
- Տա՛, էն երգը ո՞նց էր` «Որսկան ախպեր, սարեն կուգաս… »
Ասեղնագործում ենք: Տատս երգում է.
«Որսկան ախպեր, սարեն կուգաս, Սարի մարալ կըփնտրես, Ասա, յարաբ դուն չըտեսա՞ր. Իմ մարալըս, իմ բալես … »
Տատս լաց է լինում: Պապայիս մասին մոռացել էի…
