Zaruhi Batoyan's Blog

Լիլոյին

Լիլոն

Մեր միջև չորս ամսվա տարբերություն է: Երեսուն տարի առաջ ես չորս ամսական էի, երբ նա ծնվեց: Երբ ուզում էինք մեծերը մեր մանկության մասին մի բան հիշեն, խնդրում էինք, որ իմ խեղդվելու պատմությունը պատմեն: Ավելի ճիշտ պատմությունն այն մասին, թե (more…)

Փոստատարը մահացել է, և այսօր չեմ վազում փոստարկղը բացելու:

Առավոտս խաղաղ է նրա հոգու նման: Ով գիտի, իր կյանքի ընթացքում քանի նամակ է հասցրել տիրոջը` հասցեատիրոջը: Եվ հիմա, երբ այլևս չկա, ես (more…)

Մի սիրուն, շատ սիրուն բառ կա ռուսերենում, որի թարգմանությունը մենք չունենք` НЕЛЮБОВЬ…

Դա քո տաք, արդար և հեռու ներկայությունն է իմ կողքին, լուռ ու դեղին բացակայությունդ` ոչնչով չպայմանավորված: Քո պարզ ու փայլուն աչքերն են, որտեղից (more…)

Նախընտրում ես, որ սիրո մասին քեզ նամակներ չգրեմ. դու պատասխան չես ունենում… Եվ լռում եք ընկերովի` դու և նա, ով իմ հույսն ինքնախաբեություն է անվանում, որ (more…)

Այդպես է. ովքեր հրաշքներ գործել գիտեն, չեն հավատում դրանց գոյությանը: Իսկ սովորական մարդիկ միշտ հավատում ու սպասում են:

Մինչդեռ հրաշագործներն ուշանում են, ուշանում…

07.01.10

Դու կարծում ես, թե հեքիաթ ես, կպատմվես կգնաս…

Մտածում ես, որ ձյունե հեքիաթ ես օտար քաղաքում, կմոռացվես ժամանակի հետ, կանցնես, կգնաս (more…)

Արտաշի նվիրած Արևածաղիկներն են

Ծուլություն արեցի ու այդպես էլ չգրեցի վերջին ամիսների ընթացքում: Ճիշտն ասած, հիմա էլ գրելս ամենևին չի գալիս, բայց դա արդարացի չէ ու ոչ էլ պատճառ… Տարեմուտին երազանքներ պահելուց բացի մարդիկ նաև ամփոփում են անցնող տարին:

Եվ այսպես. (more…)

- Վաղուց չէինք հանդիպել, ինչպե՞ս եք, – հարցրեց վարորդը հենց որ փակեցիր մեքենայի դուռը, - ես էլ մտածեցի` արդեն մեր ծառայությունից չեք օգտվում:

- Չէ՛, ուղղակի վերջերս ընդհանրապես տաքսիներից չեմ օգտվում:

Ուշ էր և վարորդը հավանաբար (more…)

Սրտիս սիրտը միշտ քեզ հետ է…

Օրերն իրենց հաստափոր գիրքն են թերթում, նոր պատմություններ ջնջում պատերից, ես` սիրում եմ նույն (more…)

Մի կաթիլ էլ սիրո ծովին

իմ ծովից,

Մի թերթիկ էլ սիրո դաշտին

Իմ (more…)

Հողմաղացներն ինձ քեզ են հիշեցնում:

Ավելի ճիշտ` քո հերոսին, հանուն սիրո և արդարության կռվող ասպետին:

Հենց այստեղ եմ սխալվել.

քո հերոսը դու չես ախր…

27.10.08

Այս անգամ հեռանալիս սովորության համաձայն դուռը բաց չթողնես քո ետևից. եթե ոչ կարոտից, ապա գոնե հիմարությունից կգամ քո հետքերով:

Թող մնամ իմ սիրո (more…)

Քո ձայնից կարոտ է կաթում…

Անձրևները սկսվեցին: Ողջ ամառ երեկոներն անձրևում էր, բայց այս անգամ ուրիշ է: Այս անգամ աշուն է:

Նշանակում է` (more…)

Աշխարհում ամենաշատը երազում եմ, որ վերադառնաս ու ասես… Ուրեմն տես, թե ինչ պետք է ասես դու, երբ վերադառնաս. (more…)

Դու կգաս, երբ ջնջվեն բոլոր ոտնահետքերը:

Երբ բոլոր անձրևները դադարեն աշնան կեսին:

Հենց որ սիրեմ Ամանորն, ինչպես որ (more…)

Իմ քաղաքի օրվան այդպես էլ չանդրադարձա: Ինչպես ասում են «սիրտ» չունեի: Ու չնայած իրենց ծավալով աննախադեպ միջոցառումներ էին կազմակերպվել, այդ օրը ես տանից դուրս չեկա ու չմասնակցեցի տոնակատարությանը: Բայց քիչ առաջ իմ պատմություններից մեկը գտա, որ գրել էի Երևանի (more…)

Նվիրում եմ ինձ

Ոչ ոք չէր հասկանում, թե ինչու նա այլևս մոտ չի գնում Ծովին:

Նրա տարերքն էր: Բոլորը գիտեին, որ ափին է կյանք առել, առաջին քայլերն այդ ալիքավոր փրփուրներում է արել, որ առաջին անգամ արևը գրկել է հենց ծովի ծոցում… (more…)

…Հունիսի մեկն էր` երեխաների պաշտպանության օրը: Ասաց` վերջին անգամ ես ինձ տեսնում, հետո ժպտալով ավելացրեց`այսօր: Իբր կատակ էր անում… (more…)

Մարինա Մուրադյան

Արդեն վեց ամիս է` Մարինան ապրում և աշխատում է Երևանում: Ինչպես ինքն է ասում  նոր սովորած իր հայերենով` խոհարար է: Ծնվել և մեծացել է Բաթումիում: Մարտին եղբոր հետ տեղափոխվել է Հայաստան, սկսել է աշխատել երևանյան սրճարաններից մեկում, մինչև որ մայրաքաղաքում կբացվեր նոր էլիտար ռեստորանը: (more…)