Երեկ, երբ ուսանողների միջազգային օրվա մասին լսեցի, միանգամից հիշեցի կուրսեցիներիս:
Ես շատ հաջողակ էի, որովհետև մանկապարտեզի ընկերներ և դասընկերներ չունենալուց հետո միանգամից ամենալավ համակուրսեցիներն ինձ բաժին ընկան:
Գրիգորյան Լուսոյին և Ապետնակյան Հասմիկին դեռ ընդունելության քննություններից եմ հիշում, Մանեն առաջինն էր, որ մարդաշատ աստիճաններին ինձ դիպչելով ներողություն խնդրեց: Մերիին ու Տաթևին միշտ որպես ամենաթիթիզների և լավ սովորողների եմ հիշում (Էրեխեք, հո չե՞մ չափազանցնում), Սոնային ինչ հիշում եմ, մտերիմ էինք… Ասպես կարող եմ երկար շարունակել. բոլորին հիշում ու կարոտում եմ:
Կուրսեցիներիս շնորհիվ իմ ուսանողական տարիները կայացան: Գուցե իրենք չեն էլ պատկերացնում, թե որքան ներդրում են ունեցել դրանում, որովհետև փոքր բան են համարել իմ փոխարեն դասախոսություններ պատճենելը, գրադարանից գրքեր վերցնելը, դասախոսների հետ բանակցություններ վարելը և ինձ համար լսարաններն առաջին հարկ տեղափոխելը, անհրաժեշտության դեպքում ինձ դիմավորելն ու ճանապարհելը համալսարանից…
Բայց դա մանրուք չէ: Եվ հիմա, երբ ասում են ուսանող, ես լավագույն օրինակը նրանց եմ պատկերացնում` իմ ուսանող ընկերներին` ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի 2002-ի իմ կուրսեցիներին:
Դուք ամենալավն էք աշխարհում… Ես ձեզ սիրում եմ, գեղեցկուհիներ:
This slideshow requires JavaScript.





hamadzayn em Zar jan, shat lavn er kurst, esel em sirum iranc
mer kursn iroq vor shat lavn er.